Wingardium Leviosa

Miniaturka Hinny (Ginny+Harry)

Po wojnie sporo się działo. Hogwart poniósł poważne straty materialne. Żeby doprowadzić szkołę do porządku potrzeba było wiele czasu, którego nowa dyrektorka, Profesor McGonagall nie miała. Był sierpień, a już we wrześniu uczniowie mieli zgromadzić się na kolejny rok szkolny.

Do pomocy przybyli jej ulubieni uczniowie - Hermiona Granger, Ron Weasley, Neville Longbotom, Luna Lovegood, Ginny Weasley i oczywiście wybraniec, szlachetny Harry Potter mimo trudu, który go kosztował przy zabiciu Lorda Voldemorta był pierwszy, który zaproponował swoją pomoc. Nie przejmował się reporterami z gazet, którzy wręcz domagali się wywiadów z nim. Najbardziej sprawiało mu uciechę ignorowanie Rity Skeeter, która we wcześniejszych latach nieźle dała mu w kość.

Tak więc grupa przyjaciół, którą potocznie nazywano Gwardią Dumbeldore'a wzięła się ostro do roboty, żeby pzygotować Hogwart dla młodszych pokoleń.

_____________________________

- Wingardium Leviosa - Harry'emu wydawało się, że wymawia te zaklęcie dzisiaj poraz tysięczny. Cały dzień spędził na sprzątaniu Hogwartu.
Kupa gruzu, która jeszcze przed chwilą wisiała w powietrzu przeleciała na jeden wielki stos.
Mimowolnie zaczął się zastanawiać, gdzie jest Ginny. Czy tęskni za nim, tak jak on za nią? Najgorsze w Bitwie o Hogwart było to, że nie wiedział co się dzieje z nią. Nie mógł znieść niewiedzy, obawiał się, że ujrzy ją leżącą na ziemi z otwartymi oczami, nieżywą. Na myśl o tym czuł ukłucie w brzuchu.
Nie, ona żyje, ja żyję, Voldemorta już nie ma. Ona jest bezpieczna.
Powtarzał to sobie, przerzucając kolejny stos odłamków kamieni.
I kolejny raz. I następny.
Usłyszał kroki za sobą.
Obrócił się i uśmiechnął szeroko widząc rudowłosą.
- Cześć - mówiła, jakby nie wiedziała, czego się spodziewać. Zerwali, gdy Harry odszedł szukać horkruksów i nie rozmawiali o swoim związku od tamtego czasu.
- Ginny - wymówił jej imię, jakby była ona najświętszą modlitwą, a on gorliwym wiernym - na Merlina, jak ja Cię kocham, wiesz o tym, prawda?
Nagle zrozumiał to, co właśnie zrobił. Wyznał jej miłość, tak po prostu, na środku wielkiej katastrofy, bez patrzenia w oczy, żadnego romantyzmu, nie tak, jak zamierzał. Chciał się z nią spotkać w spokojnym miejscu i uroczyście to wyznać. Ona pewnie myślała, że gada od rzeczy.

Lecz nie mógł wiedzieć co się dzieje w głowie Ginny. Gdyby jemu tyle myśli, wspomnień przelatywało w jednej chwili przez głowę, to pewnie by zemdlał. Lub głowa by mu wybuchła. Lub to i to.
Po twarzy Ginny spłynęła jedna mała łza.
A później rzuciła się w ramiona Harry'ego. Przytuliła się do niego i nawet zgraja olbrzymów nie oderwałaby jej od niego.
Później popatrzyła mu w oczy.
- Kocham Cię bardzo, bardzo, bardzo.
Uśmiechnęli się do siebie szeroko i połączyli twarze w czułym, delikatnym pocałunku.
Po paru minutach, godzinach lub dniach oderwali się od siebie i trzymając się za ręce razem po cichu mówili "Wingardium Leviosa"
pozwalając, by góra gruzu rosła, a ich serca były coraz lżejsze.



KONIEC

________________________

Ten rozdział jest jeszcze któtszy, niż poprzedni, lecz dodany szybciej - w każdym razie przepraszam! Trzymam się nadzieji, że fanom Hinny się podobało. Zdaję sobie sprawę, że czytelników jest bardzo mało - jeśli ktoś w ogóle jest, więc muszę zająć się promowaniem bloga. Nowa miniatórka wkrótce!